وقتی هنر شهری به صدای جامعه تبدیل می‌شود
فضای عمومی فقط محل عبور و فعالیت نیست؛ می‌تواند بستری برای بیان، گفت‌وگو و مواجهه با مسائل واقعی جامعه باشد.
هنر شهری این ظرفیت را دارد که موضوعاتی مانند آلودگی هوا، کم‌آبی، کودکان در شهر، سالمندی، تنهایی شهری، مهاجرت، حمل‌ونقل و حفظ میراث تاریخی را وارد تجربه روزمره شهروندان کند؛ اما نه در قالب یک شعار یا پیام تبلیغاتی.
یک اثر هنری می‌تواند به‌جای ارائه یک پاسخ آماده، سؤال ایجاد کند و شهروند را وارد یک تجربه اجتماعی کند.
برای تهران، این یعنی حرکت از «هنر برای زیباسازی» به سمت هنر مسئله‌محور، مشارکتی و متصل به هویت محله.
پیشنهاد «فراخوان هنر برای مسئله شهری» می‌تواند فرصتی باشد تا هنرمندان، معماران، طراحان، دانشگاه‌ها و حتی شهروندان برای مسائل واقعی شهر ایده ارائه کنند.
هنر شهری نباید بلندگوی مدیریت شهری باشد؛ بهتر است فضایی برای شنیدن صدای شهر باشد.
به نظر شما کدام مسئله امروز تهران بیش از همه ظرفیت تبدیل‌شدن به یک اثر هنری در فضای عمومی را دارد؟
