رنگ در شهر؛ از سلیقه فردی تا زبان مشترک شهری

رنگ فقط یک عنصر تزئینی در شهر نیست؛ می‌تواند به خوانایی، جهت‌یابی، تشخیص مکان و شکل‌گیری هویت بصری کمک کند.

در تهران، نماها، تابلوها، مبلمان شهری، تبلیغات و تجهیزات شهری اغلب بدون یک منطق مشترک رنگی شکل گرفته‌اند. نتیجه، در بسیاری از فضاها، تنوع رنگی زیاد اما بدون انسجام بصری است.

راهکار، یک‌رنگ کردن تهران نیست. تهران شهری چندلایه است و هر محله، از تجریش و عودلاجان تا بازار و ری، ویژگی‌های تاریخی و فرهنگی متفاوتی دارد.

 پیشنهاد می‌تواند تدوین «اطلس رنگ شهری تهران» باشد؛ نظامی چندسطحی که میان هویت شهر، هویت پهنه و هویت محله ارتباط برقرار کند.

در این رویکرد، رنگ‌های هر محله می‌توانند از عناصر واقعی همان مکان؛ مانند آجر، کاشی، چوب، سنگ و معماری تاریخی استخراج شوند و در تابلوها، مبلمان و عناصر گرافیکی آن محدوده به کار روند.

هدف، رنگی‌تر کردن تهران نیست؛ معنادار کردن رنگ در تهران است.

به نظر شما، آیا می‌توان از رنگ به‌عنوان ابزاری برای بازشناسی محله‌های تهران و تقویت هویت شهری استفاده کرد؟