تهران؛ از روشنایی تا طراحی سیمای شبانه
آیا روشن کردن شهر، همان نورپردازی شهری است؟
روشنایی شهری در درجه نخست برای تأمین دید، ایمنی و امکان حرکت در شب است؛ اما نورپردازی شهری می‌تواند فراتر از این عمل کند و به ابزاری برای هویت‌بخشی، خوانایی، تأکید بر معماری و شکل‌دهی به سیمای شبانه شهر تبدیل شود.
مسئله تهران فقط کمبود نور نیست؛ مسئله، نبود یک نگاه منسجم به «شهر پس از غروب» است. نورهای شدید و پراکنده، تفاوت میان نقاط بسیار روشن و تاریک و نبود هماهنگی در رنگ و شدت نور، می‌تواند کیفیت منظر شبانه را کاهش دهد.
پیشنهاد می‌شود تهران به سمت تدوین یک «سند سیمای شبانه تهران» حرکت کند؛ سندی که مشخص کند کجا باید نورپردازی شاخص داشته باشیم، کجا باید نور محدود شود و حتی کجا باید تاریکی حفظ شود.
هدف این نیست که «شب را مثل روز روشن کنیم»؛
هدف این است که شبِ شهر را طراحی کنیم.
سؤال شهرساز مهر:
آیا تهران می‌تواند از «روشن کردن شهر» عبور کند و به سمت «طراحی شهر در شب» حرکت کند؟
